Historia żarówki część II

Historia żarówki część II

Jak ewoluowały źródła światła nim w sklepach i hurtowniach elektrycznych pojawiły się żarówki, świetlówki, żarówki LED? Dowiecie się z drugiej części historii żarówki.

Światło z Petersburga

Po pionierskich wynalazkach de Moleynasa, a później Goebela przyszedł czas na wiatr ze wschodu. Pochodzący z Petersburga fizyk Aleksander Łodygin był trzecim wynalazcom żarówki. Jego urządzenie skonstruowane w 1873 roku dawało silne światło, osiągając jednocześnie bardzo długi jak na owe czasy, 30 minutowy, czas świecenia. Żarówka Łodygina wykonana była ze szklanej kuli z umieszczonym w środku kawałkiem węgla, który rozgrzewany był przez prąd elektryczny.

Pierwsza nowoczesna żarówka

Pierwszą w pełni użyteczną żarówkę skonstruowała zespół Edisona w laboratorium badawczym w Menlo Parku. Pierwsza żarówka świeciła jedynie 8 minut. Jednakże kilka miesięcy żmudnych prac zaowocowało prawdziwie przełomowym odkryciem. W roku 1879 roku udało im się skonstruować żarówkę z włókien węglowych świecącą przez kilkadziesiąt godzin. Do jej wykonania zespół Edisona użył specjalnego gatunku japońskiego bambusa, którego zwęglone włókna okazały się bardzo trwałe. Włókna znajdowały się w wypełnionej próżnią szklanej banieczce. Niecałe trzy lata po tym zdarzeniu, 4 września 1882 roku w jednej z dzielnic Nowego Jorku rozbłysło światło elektryczne zasilane przez pierwszą na świecie elektrownie miejską. Początek XX wieku wprowadził kolejne unowocześnienia w budowie żarówki. Od 1907 roku zaczęto używać drucików z wolframu, a banieczkę wypełniano rozrzedzonym, obojętnym gazem. W 1913 roku nowoczesną żarówkę skonstruował Irving Langmuir.